เชียงรายมีเด็กและเยาวชนกว่าสองหมื่นคนที่หลุดออกจากระบบการศึกษา มีเด็กชาติพันธุ์ที่ถูกลืม มีคนรุ่นใหม่ที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลง แต่ขาดพื้นที่และโอกาสที่จะลงมือทำ ขณะเดียวกัน เชียงรายก็มีเยาวชนที่รวมตัวกันเองโดยไม่รอให้ผู้ใหญ่จัดให้ มีองค์กรที่ทำงานด้านเด็กมากกว่าที่เราคิด และมีพลังที่รอการเชื่อมต่อ การประชุมครั้งนี้ตั้งคำถามว่า เราจะสร้างเชียงรายที่เด็กทุกคนมีที่ยืน มีโอกาส และมีเสียงในการกำหนดอนาคตของตัวเองได้อย่างไร

ทุกปี น้ำท่วม ทุกปี เสียหาย และทุกปี คำตอบจากภาครัฐคือการเยียวยาหลังเกิดเหตุ — ไม่ใช่การป้องกัน เชียงรายมีแม่น้ำ 7 สาย มีพื้นที่เสี่ยงภัยกระจายทุกอำเภอ มีโครงสร้างพื้นฐานที่ถูกสร้างขวางทางน้ำโดยไม่ถามชุมชน และมีชาวบ้านที่รู้จักพื้นที่ของตัวเองดีกว่าผู้เชี่ยวชาญจากส่วนกลาง